Hurt people hurt people.
Dit is wat Ben Stiller verzucht als hij in de rol van Greenberg in de gelijknamige film terugkeert in LA. Hij ziet oude vrienden weer, maakt nieuwe, ieders zijn beperkingen om met hen om te gaan, en voelt de pijn daarvan. Hoe de pijn in hemzelf zich repeteert, en daarmee in de relaties met anderen. Hurt people hurt people. Dat gekwetste in ons is wat Eckhart Tolle het pijnlichaam noemt: het residu van een oude afweerreactie op diepe pijn: dit wil ik nooit meer meemaken. Het navrante is dat die reactie leidt tot een vermijden, een blinde vlek, die juist het omgekeerde tot gevolg heeft: dat de 'hurt' zich repeteert en repeteert.
Je kent het wel: die ruzies tussen partners of familie die snel escaleren, telkens opnieuw, telkens hetzelfde patroon, terwijl niemand het wil. We botsen alsof onze levens op het spel staan, terwijl het over niets gaat.'Pain meeting pain,' typeert Isaac Shapiro dit proces.
We zien het bij de ander: hoe een bepaald patroon zich blijft herhalen, kaatst bij een ander, escaleert, en zo verder, terwijl niemand het zo wil. We zien het ook bij onszelf, hoe we in oude valkuilen stappen, pijn bij onszelf veroorzaken, pijn bij de ander veroorzaken. Steeds dezelfde reacties, steeds weer hetzelfde stapeleffect.
Gevangen in onze cirkels van pijn voelen, pijn doen. Totdat je het ziet. Het zien begint op momenten dat je een stapje terug kunt doen. Want als je er in zit, dan zie je het niet.
Vervolgens kun je misschien, voorzichtig, stukje bij beetje, de boodschap van het pijnlichaam aanhoren, voelen, zonder er op te hoeven reageren. Je beseft dat de heftigheid van het gevoel niet meer hoort bij de huidige situatie. Dan ben je bij de ingang van de uitgang: de mogelijkheid om uit je automatische pijnreactie te stappen.
Zo kun je het onderbreken, het stapeleffect van hurt people hurt people. Je voelt nog steeds pijn, maar je hoeft niet meer te kwetsen.
Rob Brandsma
| 
Dit is precies het proces, waar ik mee bezig ben.
Misschien tot donderdag?
Groet, Frank