| 
Stop met denken dat de tredmolen
ergens toe leidt.
– Cheri Huber
In een competitieve werkomgeving ben je nooit klaar. Je kunt je niet permitteren om je benchmarks te missen. Om fouten te maken. Om kansen te laten liggen. Kansen om nog meer te verkopen, nog beter te zijn dan collega’s of concurrenten, nog groter te groeien. Veel jagen, weinig thuis. De kinderen groeien op zonder de aandacht die je ze had willen geven. De bubbelblazers van het bad raken verstopt omdat je altijd snel een douche neemt. Het kookeiland (dat je zo makkelijk bij elkaar verdiende) flonkert alsof het gister uit de verpakking kwam. Je eet uit de magnetron, want je bent moe en je moet trouwens zo weer weg. Ook figuurlijk ben je nauwelijks nog thuis. De gejaagdheid houdt je weg van het voelen, emotioneel en lichamelijk. Het lichaam is traag, voelen kost tijd, en die tijd heb je niet. En zo jagen we voort. Alles voor het succes. En dan? Het volgende succes. En dan? ‘Het bewijst niets dat je de snelste, de rijkste, de dunste, de slimste in de tredmolen bent,’ zegt de Amerikaanse zenleraar Cheri Huber. De tredmolen is niets meer dan… de tredmolen. Als de tredmolen je brengt wat je ten diepste zoekt: ga zo door. Vind er je geluk en voel je gezegend. Maar als hij toch niet brengt wat je zoekt, als er iets knaagt – heel ver weg en toch dichtbij, heel soms aan de oppervlakte en toch altijd aanwezig –, vraag je dan eens af: wie is de baas, de tredmolen of jij? Rob Brandsma
Fragment uit: Elke dag mindfulness, Uitgeverij Scriptum, ISBN 9789055947553 (Verschijnt oktober 2010)
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE De manier waarop we aandacht geven maakt het verschil tussen au en wow. | 
