Aandachttraining.info

Een totaal andere houding

Marisa Garau

Er zijn zeven houdingen die het ontspannen en de ontwikkeling van aandacht een stuk effectiever maken. De houdingen vormen samen een totaal nieuwe en inspirerende mentaliteit die in alle aspecten van je leven - werk, relaties, bezigheden - met je meewerkt.

- Niet-oordelen - Geduldig zijn - Opnieuw beginnen - Vertrouwen hebben - Niet-streven - Accepteren - Loslaten

Deze factoren hangen natuurlijk nauw met elkaar samen. Voor mensen zoals wij, die overal grip op willen houden, dingen onder controle moeten hebben, streng zijn voor zichzelf en anderen, prestatiegericht en dwingend zijn en met een cynisch wantrouwen in de bekrompen plastic bak rondscharrelen, staan deze zeven instellingen haaks op wat we gewend zijn.

Toen ik aan de aandachttraining begon, had ik alle tijd van de wereld en ik was zeer gemotiveerd om er een succes van te maken. Ik wreef mezelf blij in de handen en wilde actief aan mijn veranderingen werken. Ik was vast van plan mijn angst, zorgen en stress te vuur en te zwaard te bestrijden. Zin of geen zin, moeilijk of niet moeilijk: actie! Maar tijdens de eerste les werd meteen duidelijk dat die houding me niet van pas zou komen. Integendeel: er werden me zeven houdingen voorgeschoteld die volledig tegen mijn gevoel indruisten. Geduldig zijn - pardon? Niet-streven? Accepteren? En wat nou: vertrouwen? Dat was toch een fossiele term van voor de jaartelling? Deze begrippen kwamen in mijn woordenboek niet voor. In mijn leven als superwoman speelden alleen powertermen een rol van betekenis, zoals afdwingen, niet opgeven, volhouden, vastbijten, erop of eronder. Maar al snel kreeg ik door dat het in een leven met aandacht niet draait om doen, maar om zijn. Om dingen rustig te ervaren zoals deze zijn. Dat was even slikken. Door mijn constante gespannenheid was ik juist zeer druk, haastig en hongerig naar actie. Dus daar zat ik dan, terwijl de stop uit mijn warme bad enthousiasme werd getrokken en ik al mijn motivatie en hoop in het afvoerputje zag verdwijnen.

Ik ervoer de kennismaking met de zeven voorwaarden als een aanslag op mijn waarden en normen. Want zonder het te weten ging ik bijna kopje onder in een kolkende zee van stressvolle gebeurtenissen, waarin verbetenheid me een laatste snippertje wrakhout verschafte. Daar klampte ik me natuurlijk wanhopig aan vast. Loslaten? No way mister! Ik kreeg een angstig visioen van mezelf, hulpeloos afglijdend tussen de softies die love and peace prediken, op naar een afgrond zonder einde, een vreselijke hel vol rode hartjes, glimlachende bloempjes, dansende hippies op blote voeten, geduld, waardigheid, liefde... Help! Maar zodra ik wakkerschoot uit mijn hersenspinsels, kreeg ik een ander idee. Ik dacht: Nou en? Dan glijd ik weg, en wat dan nog? Al die krampachtigheid heeft me nooit gegeven wat ik nodig heb. Daarom zit ik hier nu juist. Ik ben niet gelukkig met mezelf, er moet dus iets veranderen. Ik probeer het en ik zie wel. En zo besloot ik mijn oordeel uit te stellen en de cursus te volgen. Aan het einde ervan schuilde natuurlijk helemaal geen hallucinerende hippie-hel. Ik kwam er al snel achter dat ik helemaal niets kwijtraakte door los te laten. Ik vond er juist iets terug: mezelf. Niet helemaal in perfecte staat, hier en daar een deuk en een tikje verwaarloosd. Maar toch! Ik was zo blij als een kind dat ik de sprong had gewaagd.